گفت و گو با دلارام علی از فعالین کمپین یک میلیون امضا

«کمپین به کسی برچسب نمی‌زند»

اختر قاسمی

دلارام علی از فعالین زنان و از نخستین اعضای کمپین یک میلیون امضا به دعوت «کارگاه فرهنگ‌ها» به مدیریت خانم کسلر هیرتس، خانم هیلده شایت شهردار آخن و کانون ره‌آورد برای ایراد سخنرانی در روز جهانی زن به آخن آمد

دلارام علی، فارغ‌التحصيل رشته مددکاری اجتماعی از دانشگاه علامه طباطبايی است که به دليل شرکت در تظاهرات مسالمت‌آميز زنان در اعتراض به نقص حقوق زنان در قوانین جمهوری اسلامی در تاريخ ۲۲ خرداد ۸۵ در ميدان هفت‌ تير تهران، دستگیر و به دو سال و ده ماه حبس و ده ضربه شلاق محکوم شد

حکم سنگین او اعتراض شدیدی را در بین فعالین جنبش زنان به وجود آورد. اعتراض زنان فعال ایران و جهان مقامات قضایی ایران را به توقف حکم او وادار کرد. او هم اکنون در آخن به سر می‌برد و آماده است تا فردا در روز جهانی زن صدای زنان ایران را به زنان آلمان و جهان برساند

در آخن به دیدار او رفتم و به با هم به گفت و گو نشستیم

دلارام جان به آلمان خوش آمدی. می‌شود لطفاً بگویی چطور شد به این سفر آمدی و برنامه‌‌ات چه هست و تا کی در آلمان اقامت خواهی داشت؟

من هم خیلی خوشحالم که امسال هشت مارس را در آلمان و کشوری هستم که کلارا زتکتین بوده. به دعوت شهردار آخن و با همکاری کانون ره‌آورد برای یک سخنرانی در هشت مارس به آلمان آمدم و دو هفته اینجا می‌مانم و به ایران برمی‌گردم

به کشورهای دیگر هم سفر می‌کنی؟

ممکن است برای دیدارهای دوستانه به کشور دیگری بروم

شما در یک تظاهرات مسالمت‌آمیز زنان دستگیر و به دو سال و ده ماه و ده ضربه شلاق محکوم شدی. می‌شود لطفاً توضیح بدهی که عکس‌العملت چه بود و چکار کردی؟

بله، در تجمع ۲۲ خرداد سال ۸۵ میدان هفت تیر به همراه ۷۰ نفر دیگر دستگیر شدم و اولین حکمی که حبس تعزیری بود به من داده شد. معنای این حکم این بود که باید به زندان بروم و زندان را تحمل کنم. طبیعتاً من هم مثل بقیه کسانی که در آن تجمع شرکت کرده بودند انتظار چنین حکمی را نداشتم

تجمع مسالمت‌آمیز بود و ما چیزی همراه نداشتیم فقط سرود می‌خواندیم‌. به خیابان رفتیم که بگوییم تقاضای تغییر قانون را داریم و در واقع یک درخواست بود. روی بعضی از پارچه‌ها چیزهایی نوشته بودیم که مرتبط با قانون بود و چیزهایی بود که در قانون هست و مکتوب وجود دارد

ولی آن روز قبل از این‌که تجمع شکل بگیرد با هجوم پلیس همه کسانی که جمع شده بودند، دستگیر شدند که من هم یکی از آن‌ها بودم. طبیعتاً من هم وقتی حکمم را گرفتم اول شوکه شدم چون انتظار نداشتم و تا قبل از آن هم سابقه نداشت که حبس این‌قدر طولانی آن هم به خاطر شرکت در یک تجمع مسالمت‌آمیز به کسی داده شود

بعد از آن وقتی پشتکار همراهانم و حمایت خانواده را دیدم و در واقع دوستانی که با هم فعالیت می‌کردیم؛ طبیعتاً آن حالت کمتر طول کشید و توانستم تمرکز کنم و فکر کنم که الان باید چکار کنم

همچنین زحمتی که وکلا کشیدند و تلاشی که دوستان در اینترنت کردند و همین‌طور پوشش خبرگزاری‌های مختلف و مصاحبه‌هایی که انجام شد همه کمک کرد که ما بتوانیم این پیام را به همه برسانیم و فکر می‌کنم که این‌ها تا حدود زیادی به توقف اجرای حکمم کمک کرد

دلارام علی از فعالین کمپین / عکس‌ها: اختر قاسمی

دلارام تو جوانی و سال‌های زیادی هم هست که فعال زنان هستی. یعنی در واقع از نوجوانی شروع کردی. چه انگیزه‌ای باعث شد که در سنی که باید به فکر جوانی و خواست‌‌های خاص یک نوجوان یا جوان باشی به عرصه فعالیت برای زنان روی ‌آوری؟

اولین فعالیتم را در حوزه اجتماعی با کار کودکان شروع کردم و به خاطر رشته تحصیلی‌ام که مددکاری اجتماعی بود. شغلم باعث شد که خیلی به خانواده‌های بچه‌ها نزدیک بشوم و با مشکلاتی که خانواده ها داشتند بیشتر آشنا شوم. مشکلاتی مثل ازدواج دخترها در سنین پایین. و با فضایی آشنا شدم که مشکلات جدی‌تر می‌شد. مشکلاتی که ممکن است من تجربه نکرده باشم ولی در اطرافیانم می‌شد دید. این‌که تو به هر حال با قانون و نابرابری در قوانین درگیر هستی و هر کدام از ما می‌توانیم مواردی را در اطرافمان ببینیم

مثلاً وقتی من به عنوان دختر وارد دانشگاه می‌شوم واقعاً به عنوان یک دختر با مشکلات خاص خود وارد می‌شوم و باید فضایی را تحمل کنم که به دختر تحمیل می‌شود و این را مرتب می‌بینی و مرتب با آن درگیری و این چیزی بود که من را به سمت حوزه زنان سوق داد

اولین کارهایم هم نوشتن بود و در رابطه با زنانی بود که با آن‌ها کار می‌کردم و معمولاً از طبقات پایین‌تر اجتماع بودند و بالتبع مشکلاتشان هم بیشتر بود چون نه تنها قانون صدایشان را نمی‌شنید بلکه هیچ‌کس صدایشان را نمی‌شنید. بعد کم کم این فعالیت جدی‌تر شد تا به کمپین رسید و این فعالیت هنوز ادامه دارد و تا هر زمانی که زنان ایرانی به این برابری نرسند این فعالیت ادامه خواهد داشت و من هم خود را عضوی از این فعالیت می‌دانم

ایده کمپین چگونه شکل گرفت؟

در واقع ایده کمپین بعد از تجمع ۲۲ خرداد ۸۵ شکل گرفت. تجمعی که در آن دستگیر شدم. شعار تجمع ۲۲ خرداد تغییر قوانین مدنی نابرابر بود. به خاطر برخورد و دستگیری‌ها و هجوم پلیس و اتفاق نا‌بهنگامی که افتاد جرقه‌هایی خورده شد که ما به این نتیجه رسیدیم که باید این صدا را بیشتر به مردم برسانیم و باید بیشتر روی برابر شدن قانون تمرکز کنیم

ایده کمپین از کمپین زنان مراکش شکل گرفت. و طبیعتاً من هم چون در این حوزه فعالیت می‌کردم به کمپین پیوستم و در کارگاه‌های آموزشی به عنوان آموزش‌گر برای مهارت‌های ارتباطی و چهر‌ه به چهره فعالیت کردم و هنوز هم این فعالیت ادامه دارد

فکر می‌کردید که کمپین تا این حد موفق شود که یک جایزه بین‌المللی مثل جایزه سیمون دوبوار را بگیرد؟

فکر می‌کنم که موفقیت کمپین در واقع شکل متفاوتی بود که از خودش ارائه داد. کمپین اولین حرکت خواست محور زنان بود. قبل از کمپین، هشت مارس به خیابان می‌آمدیم و برای نابرابری اعتراض می‌کردیم ولی هیچ‌وقت خواست مشخص که مدت طولانی روی آن فعالیت کنیم نداشتیم. کمپین این فرصت را به ما داد که بتوانیم برای خواست مشخص دور هم جمع بشویم

فکر می‌کنم دلیلی که همه را در کمپین دور هم نگه داشت همین خواست محور بودن کمپین بود و یکی هم این‌که به خاطر ساختار افقی که داشت یعنی رهبر و تصمیم گیرنده نداشت که سلسه مراتب به وجود بیاید و این باعث شد که خیلی خوب هم بتواند در شهرهای دیگر غیر از تهران گسترش پیدا کند

این یکی از موفقیت‌های کمپین بود که محدود به تهران نشد، اول به شهرستان‌ها رفت و بعد به کشورهای دیگر و با ایرانیان کشورهای دیگر ارتباط برقرار کرد و یک دفعه تبدیل به حرکتی شد که ابعاد خیلی گسترده‌ای پیدا کرد. فکر می‌کنم جایزه‌ای که به کمپین تعلق گرفت. اگر حمل بر تعریف از خودمان نباشد حق کمپین بود کمپین در این دو سال خیلی هزینه پرداخت و خیلی فشار تحمل کرد و بیشتر از هر حرکت دیگری زندانی داده بود

و توانسته بود با این حال گسترش پیدا کند و فکر می‌کنم که حقش بود که یک جایزه بین‌المللی بگیرد و من هم به عنوان یک کمپینی مثل هر زن دیگری افتخار می‌کنم که این جایزه‌، جایزه سیمون دوبوار بوده، به خاطر ارزشی که این شخص برای همه فعالین زنان در هر کشوری دارد

دلارام اشاره کردی که این ایده کمپین از زنان مراکش بوده. آیا آن‌ها با جمع کردن امضا تونستند موفق بشوند و یا این‌که کلاً تغییری در قوانین مدنی کشورشان بدهند؟

بله. ۱۰ سال طول کشید تا زن‌های مراکش بتوانند این حرکت را به ثمر برسانند. بخشی از قوانین‌ آن‌ها هم مثل ما از شرع گرفته شده و این در واقع وجه تشابه کمپین ما و کمپین مراکش بود با این تفاوت که آداب و رسوم و فرهنگ‌های مختلف و سابقه زنان در این دو کشور با هم تفاوت می‌کرد

سابقه مبارزات زنان ایران به ۸۰ یا ۹۰ سال پیش بر‌می‌گردد و این باعث می‌شد که این حرکت پشتوانه قوی‌‌تری در ایران داشته باشد ولی در مراکش دولت مراکش کمپین را حمایت کرد چرا که دولت معتقد بود باید قوانین را تغییر داد اما ده سال طول کشید تا مردم هم به کمپین بپیوندند. ما در ایران عکس این مشکل را داریم یعنی ما در ایران با مردمی مواجه‌ایم که راحت به کمپین می‌پیوندند و امضا می‌کنند ولی از آن طرف فشارهایی به ما می‌آورند که مانع رسیدن ما به مردم می‌شوند

تا کنون چقدر امضا جمع شده است؟

شاید بهتر باشد که اینجا نظر شخصی خودم را بدهم. یک میلیون بیش از آن‌که عددی حقیقی باشد یک سمبل است، وقتی یک میلیون نفر یک درخواست را می‌دهند آن درخواست خیلی بیشتر شنیده می‌شود و پذیرش صدای آن آدم‌ها برای همه راحت می‌شود. فکر می‌کنم حرکت کمپین را نمی‌شود به تعداد امضاهایش تقلیل داد برای همین کمپین از روزهای اول به این نتیجه رسید که تا زمانی که تعداد امضا‌ها به یک میلیون نرسیده امضا‌ها را نباید اعلام کرد

معنی این کشمکش که چقدر امضا هست، این است که پس این حرکت کی تمام می‌شود و یا هر چه امضاها بیشتر باشد معنی‌اش این است که باید زودتر این حرکت را تمام کنی در حالی که هدف بزرگ‌تری از کمپین که کمتر روی اون فوکوس شده بود تولید آگاهی بود. این نشر آگاهی چه بسا برای دو میلیون نفر یا ده میلیون نفر باشد

در کنار این مشکلات دیگری هم وجود داشت که کمپین نتواند تعداد امضاهایش را اعلام کند. چون همه امضاها یک جا جمع نمی‌شوند و کمپین تهران یک گروه مستندسازی دارد که امضاهای تهران را جمع می‌کند ولی لزوماً همه امضاها یک جا جمع نمی‌شود. بعضی شهرها خودشان این کار را انجام می‌دهند برای این‌که رسیدن امضاها به تهران کار سختی است

ما مدت‌ها یک صندوق پستی داشتیم که بعدها فهمیدیم خیلی از امضاها به دست ما نرسید برای این‌که قبل از این‌که ما صندوق را چک کنیم صندوق چک شده بود. برای همین مشکلات عملی هم برای رسیدن امضا‌ها وجود دارد ولی چون کمپین همیشه با مردم صادق بوده سعی می‌کند که هر چه سریع‌تر همه امضا‌ها را از همه جا جمع کند تا بشه که یک تعداد نسبی از امضا‌ها را اعلام کرد

چه طیفی از زنان به کمپین پیوستند و با کمپین همراهند؟

نکته دیگری که کمپین را با حرکت‌های دیگر متفاوت کرد این بود که زنان با گرایش‌های فکری متفاوت و از طیف و طبقات متفاوت به کمپین پیوستند و آن هم به این دلیل که قانون برای همه یکسان بود. قانون برای یک زن نویسنده روشنفکر طبقه متوسط همان‌گونه عمل می‌کند که برای یک زن کارگر یا یک زن بی‌سواد از طبقه پایین‌تر جامعه

در واقع قانون برای همه یکسان است پس خواست تغییر قوانین خواست همه بود و به همین دلیل از گرایش‌های فکری مختلف: مذهبی‌ها، غیر مذهبی‌ها، سکولارها و بعضاً زنانی که فعالیت‌هایی دولتی می‌کردند به کمپین پیوستند. چون حرف کمپین حرف ساده و خیلی قابل فهم و ملموسی بود: خیلی از زنان خانه‌دار و زنانی که قبلاً کمتر فعالیت اجتماعی داشتند هم به کمپین پیوستند و فکر می‌کنم که ایده‌هایی مثل تشکیل کمیته مادران ما را خیلی نزدیک‌تر به این زنان کرد. این باعث شد که کمپین از حالت نخبه بودن بیرون بیاید و به بین مردم برود و حتی همین هم باعث شد که خیلی نیروهای جوان هم به کمپین بپیوندند

زنان فمنیست جهان از این حرکت حمایت کردند آیا شما خودتان را فمنیست می‌دانید؟

در رابطه با حمایت فمنیست‌ها حرف‌های زیادی زده شده: فمنیست‌های مختلف از جمله خانم آلیس شوایتزر در آلمان گفته بود که کمپین یک میلیون در ایران زنده‌ترین حرکت جنبش زنان در دنیاست که اتقاق افتاده است. بهتر است من نظر شخصی‌ام را بگویم. من به عنوان یک فمنیست به کمپین پیوستم ولی شاید همه این‌طور در مورد کمپین فکر نکنند

کمپین یک خواسته مشخص دارد و برای همین هم برچسبی به آدم‌ها نمی‌زند خیلی وقت‌ها آدم‌ها دوست ندارند که برای پیوستن به حرکتی برچسبی به آن‌ها نسبت داده شود. این یک انتخاب شخصی است برای من. این یک انتخاب شخصی است که به عنوان یک فمنییست به این حرکت پیوستم چون در راستای تساوی حقوق زن و مرد هست ولی برای همه این‌طور نیست

خیلی‌ها به کمپین پیوستند فقط برای تغییر قوانین و این‌که چه گرایشی دارند و یا به تمام اصول آن تفکر پای‌بند و معتقد هستند برای همه یکسان نیست برای همین نمی‌شود گفت که تمام کسانی که در کمپین هستند فمنیست هستند و یا این را یک حرکت فمنیستی می‌دانند. من به زعم خودم این حرکت را فمنیستی می‌دانم و به همین دلیل هم به این حرکت پیوستم ولی نگاه‌های مختلفی می‌شود به این حرکت داشت

آیا با فمنیست‌های اروپا، آسیا یا کلاً زنان فمنیست دیگر هم ارتباط دارید؟

ما خیلی مایل بودیم که با فمنیست‌های دنیا ارتباط برقرار کنیم ولی به خاطر فشار کار کمپین و درگیری‌های کاری کمتر موفق شدیم. در واقع به خاطر فشاری که به کمپین بود بیشتر سازمان‌های حقوق بشری با ما ارتباط برقرار کردند. ولی فکر می‌کنم که اهدای جایزه سیمون دوبوار به کمپین سرمنشا خوبی شد برای برقراری این ارتباط‌ها تا ما بتوانیم ارتباط‌هایمان را بیشتر کنیم و از تجربه‌های آن‌ها استفاده کنیم

مردها در ایران با شما چطور برخورد کردند آیا از شما حمایت می‌کنند؟

از روزهای اول شکل‌‌گیری کمپین به ناچار کمپین مجبور بود که در واقع بخش جدایی را برای مردها در نظر بگیرد. چون جمع شدن ما راحت نبود. کمپین هیچ ساختمان یا مرکزی نداشت که ما جلسات را آنجا برگزار کنیم همه اتفاقات توی خانه‌ها می‌افتاد و ما فقط برای جمع‌آوری امضا بیرون می‌رفتیم و جلسات و هماهنگی‌ها در خانه‌هامان شکل می‌گرفت

جمع شدن در خانه‌ها هم راحت نبود و با فشار از خارج بود و برای همین یک بخش جدایی به نام کمیته مردها در کمپین تهران شکل گرفت که مردها در آن کمیته با هم جلسه می‌گذاشتند؛ بحث می‌کردند و امضا جمع می‌کردند که خیلی هم خوب کار کردند و تا کنون از این ۴۸ نفری که دستگیر شدند امیر یعقوب‌علی یکی از کسانی بود که در حین جمع‌آوری امضا دستگیر شد و طبیعتاً فشار زیادی را هم تحمل کرد برای این‌که برای یک حاکمیت مرد‌سالار خیلی غیر قابل پذیرش بود که یک مرد یا پسر برای برابری حقوق زنان قدم بردارد

برای همین چه بسا کار برای آن‌ها سخت‌تر هم بود. بله خیلی مردها به ما پیوستند و خیلی روشنفکران مرد از این حرکت حمایت کردند و در واقع یکی دیگر از نقاط قوت کمپین همین است که توانست مردها را هم با موج برابری خواهی درگیر کند

چه تعدادی از زنان و مردان کمپین تا کنون دستگیر شدند و در زندان به سر می‌برند؟

در حال حاضر از اعضای کمپین کسی در زندان نیست ولی عالیه اقدام‌دوست که در تجمع ۲۲ خرداد ۸۵ دستگیر شد با حکم قطعی سه سال حبس در زندان است. شاید بد نباشد که این هشت مارس را به حمایت از او و رساندن صدای عالیه به او اختصاص بدهیم

عالیه اولین زنی است که بعد از انقلاب به جرم فعالیت در حوزه زنان دستگیر شد و به زندان می‌رود . ۴۸ نفر از اعضای کمپین تا به حال در چند سال گذشته دستگیر شدند که برای بعضی‌ها حبس‌های تعلیقی صادر شده و برای بعضی‌ها هنوز جوابی نیامده که لیست همه در سایت کمپین هست

دلیل جدایی و اختلاف بین زنان کمپین چه بوده است؟

فکر نمی‌کنم که بشود اسم آن را جدایی از کمپین گذاشت چون هر دو گروه برای کمپین کار می‌کنند ولی اختلافاتی در شکل عملکرد پیش آمد. در واقع بخشی از بچه‌ها در یک گروه دیگر ولی برای کمپین کار می‌کردند. سایتی راه‌اندازی شد که آن سایت فقط برای تغییر قوانین و کمپین نیست. این سایت خواست‌های کلی‌تری در حوزه‌ی زنان را بیان می‌کند

چیزی شبیه به سایت زنستان قبلاً. مقالاتی مختلفی در مورد زنان و فمنیست در ایران و اخبار مختلف و بحث‌های مختلف در حوزه زنان و در کنارش اخبار کمپین هم منتشر می‌شود ولی در واقع زنان مدرسه فمنیستی هم برای کمپین کار می‌کنند و ما بعد از آن ائتلاف‌هایی هم با هم داشتیم مثل ائتلاف برای لایحه خانواده و الان هم در رابطه با حکم عالیه با هم کار می‌کنیم ولی در هر صورت فعالیت‌های ائتلافی با هم داریم

فکر می کنید که حرکت و مبارزات زنان ایرانی خارج از کشور تاثیری بر زنان درون داشته و یا این‌که کمپین تاثیری از زنان خارج از کشور داشته است؟

فکر می‌کنم که در تاریخ مبارزات زنان ایرانی یک دوره سکوت داریم. در واقع بعد از تجمع هشت مارس سال ۵۷ که بر ضد کنار گذاشتن قانون حمایت از خانواده و بر ضد حجاب بوده (که شاید بشود گفت بزرگ‌ترین تجمعی بوده که تا آن زمان در هشت مارس توسط زنان انجام شد) بعد از آن در طی دهه شصت و اوائل دهه هفتاد یک دوران سکوت در درون ایران داریم

ایران در یک دوران جنگ است و تعداد زیادی از فعالین سیاسی ـ اجتماعی در زندان هستند و طبیعتاً جمع شدن و حرکت کردن خیلی راحت نیست، فکر می کنم بخشی زنان ایرانی هم که ایران را ترک کرده بودند در کشورهایی که زندگی می‌کردند مجلاتی را چاپ کردند و ترجمه کردند و بنیادهای پژوهشی و غیر پژوهشی راه انداختند و به نوعی گفتمان زنان را زنده نگه داشتند

جرقه‌هایی در این زمان به وجود آمد و مخصوصاً با پا گرفتن سنت ترجمه و این‌که متون فمنیستی را ترجمه کردند کمک بزرگی بود که بعداً در ایران فرصتی پیش آمد که زنان بتوانند دور هم جمع بشند و آن کتاب‌ها را بخوانند و در موردش با هم حرف بزنند و بحث کنند و فکر می‌کنم که زنده داشتن حرف‌های زنان آن موقع توسط فعالین خارج از کشور خیلی با اهمیت است

الان هم با حمایتی که می‌کنند صدای ما را به جهان می‌رسانند و یا این‌که ما را نقد می‌کنند و با نقدشان کمک بزرگی به ما می‌کنند چون ما این‌قدر درگیر فعالیت هستیم ممکن است که خیلی چیزها را نبینیم. فکر می‌کنم این ارتباط باعث بالندگی این حرکت شده و نمی‌توان از نقش زنان خارج از کشور د‌ر این حرکت صرف نظر کرد

چه چشم‌اندازی برای این جنبش داری فکر می‌کنی که مبارزات زنان ایران مثل زنان مراکش نیاز به زمان طولانی دارد و این‌که فکر می‌کنی زنان ایران تا چه حد بتوانند پیش بروند و قوانین را تغییر بدهند؟

فکر می‌کنم که کمپین تا به حال دست آوردهایی داشته. تا پیش از این هیچ‌وقت ما بحث تغییر قوانین را در ایران نداشتیم ولی الان می‌بینیم که در جاهای مختلف بحث تغییر قانون ارث یا دیه و یا... در سطوح بالاتر در مجلس هم صورت می‌گیرد و درباره آن حرف زده می‌شود. درست است که هیچ‌وقت صدای ما توسط آن‌ها منعکس نمی‌شود ولی شک ندارم که تاثیر این حرکت باعث شده که بعد از ۲۵ یا ۳۰ سال در ایران حرف تغییر دیه زده شود

شاید حتی سبقت گرفتن حکومت را برای این‌که اول صدای آن‌ها شنیده شود و بعد صدای ما، بشود به فال نیک گرفت چون برای ما مهم این است که این قوانین تغییر کنند و به نظر من این اتفاق دارد رخ می‌دهد ولی این‌که آیا این قوانینی که کمپین روی آن‌ها فوکوس کرده تا چند سال دیگر برابر خواهد شد چیزی نیست که من الان بتوانم به روشنی بگویم چون بستگی به فضای سیاسی ـ اجتماعی ایران دارد

ما در سال های ۷۶ تا حول و حوش ۸۴ در فضای بازتری زندگی می‌کردیم و فعالیت راحت‌تر بود ولی بعد از آن فضا خیلی محدودتر شد برای همین نمی‌شود گفت که چه اتفاقی خواهد افتاد. ولی اگر نگاه کنیم و فعالیت‌های زنان در دنیا را بررسی کنیم می‌بینیم که شاید زنان صد سال برای حق رای مبارزه کردند ولی بالاخره این اتفاق افتاد و مهم این است که این اتفاق بیفتد. اگر در زمان من نشد مطمئناً زمان دختر من یا دختر دختر من خواهد افتاد

فکر می کنی که حرفی داری برای زنان ایرانی خارج از کشور بگویی؟

تنها چیزی که می‌خواهم بگویم این است که این همدلی خواهرانه‌، این ارتباط‌های موثری که ما می‌توانیم با هم داشته باشیم چیزی است که همه ما را می‌تواند زنده و روی پا نگه دارد و قدرت می‌دهد که به پشتوانه همدیگر بتوانیم فعالیت کنیم و امیدوارم که این هر روز پررنگ‌‌تر بشود و همیشه نگاه‌مان به همدیگر باشد و پذیرای صدای همدیگر باشیم

Source: Zamaaneh

UN Watch Debates Iran

Delaram Ali in Interview with Rooz

By: Omid Memarian
November 7th, 2007
Translation: Omid Koohi

Women will not be silenced:

Delaram Ali, a women's rights activist, is facing 28 months in prison for her participation in a ( 22 khordad 1385) peaceful protest. She told Rooz that she was surprised that not only did the court drop the charges against the police of beating her, but that she was the one sentenced to jail.

When asked if she had expected such a verdict, she replied, “Yes, I did. The way the security authorities contacted me—especially the second time, in a threatening way—aroused my suspicion. I thought I had been sentenced to jail but I had no idea how and for how long."

She described the second threatening contact: "At their last contact, they mentioned that I'll be arrested if I don't go to receive the verdict and if so, I'll pay a high price for it."

After receiving her verdict, she is preparing for a punishment she considers unjust. “The police were found not guilty of charges we brought against them for beating us. It was completely unjust. Their defense was just a letter saying they that didn't do anything unlawful—the people participating in the gathering were the ones who broke the law! Based simply on this defense, all the charges were dropped against them. But after one year of extensive follow up, the verdict was confirmed by the court of appeal!"

She talked about her reaction to the verdict. “Naturally, I was thinking about going to jail since that was the verdict of the primary court. I look at it as a part of the struggle of demanding our rights, started by women, and since the government doesn't like this idea, going to jail becomes a part of process. I don't think this movement is going to fade away by jailing a few active members of it. Instead, I believe it will be empowered and energized, since some of its supporters are in jail. The women who see that their advocates are in jail will speak out."

Delaram explained the events leading to her sentence. “First they called and said the verdict was ready and I should go to the 6th District Revolutionary Court and receive it. I didn't go, and then they threatened me in their second call. After that, and after consulting with Mrs. Ebadi, I showed up at the place. But the verdict was not made official legally and hasn't been sign by the lawyer."

Regarding her defense team and how much time she has before going to jail, she said, "The members of my defense team are Mrs. Ebadi, Mrs. Sotudeh, Mr. Karami, and Mrs. Arzani. I've received the verdict orally and my lawyers have asked for a few days for me to get ready, although I've been told that according to the law, I should turn myself in immediately. The ministry of information already has a warrant for my arrest and can arrest me at any time. Technically, as soon as my lawyers and I are informed about the verdict, I should turn myself in."

Delaram characterized the process in which her case was investigated and executed as non-standard: "In general, these cases are not going through the normal process of investigation, deliberation and execution. During this entire time neither the summons nor the court verdict were given to me in writing. Since this case has been handled unlawfully, their preference is to not issue any document in writing."

The first person who was informed about Delaram's verdict was Mrs. Arzani. "I went to court with Mrs. Arzani. She entered the room and when she came out, she told me that the court’s verdict has been confirmed and the sentencing has only been decreased by four month of jail and ten lashings. Considering the events leading to the final verdict, this outcome was expected. Since the sentencing of the primary court was mandatory, it was likely that the same type of sentence was going to be approved."

Delaram's family , despite being disappointed by the verdict, are standing by their daughter and supporting her activities. Delaram explains, "It is natural that my family is sad, but they consider themselves participants in this process. They will stand beside women's rights advocates and will support me no matter what happens."

She didn't want to predict the Ayatolah Shahroodi's decision on the request of her lawyers to halt the execution of the verdict: "I can't predict what is going to happen, I have no means to do so. We follow the legal process and don't expect [Shahroodi] to take pity on us or do something unlawful. One of our lawful demands is to stop the execution of this unjust and unlawful verdict. I hope that as the head of the Justice Department, he will give us an answer."

Delaram said, “I will turn myself in on Saturday. Even though I haven't been told to do so at any specific time, I know that the ministry of intelligence has already issued a warrant for my arrest. Since there is no specific date set for me to turn myself in, I will take the next few days to get ready, and then turn myself in.”

Source: Rooz

Shirin Ebadi: Prison Sentences Issued to Women’s Rights Defenders, are in Response to their Activism on Behalf of Women

Monday 19 November 2007

Change for Equality: A press conference was held on November 4, 2007at the office of the Society of Human Rights Defenders with the intent to bring attention to the increased pressure on women’s rights defenders. The news about the sentence issued to Delaram Ali for her participation in the protest objecting to discrimination against women in the law in Hafte Tir Square was released right before the start of this press conference. Since this press conference, women’s rights activists, including Delaram herself, her mother, members of the Campaign and Delaram’s lawyers, have been able to effectively lobby with authorities. The Head of Judiciary, Ayatollah Shahroudi ordered a stay with respect to the execution of Delaram’s sentence so that a two week investigation could be conducted on November 10. However, the pressure on women’s rights activists involved in the Campaign has not subsided. Maryam Hosseinkhah a member of the Campaign was arrested on charges related to her work in the Campaign and particularly on the site of the Campaign as well as the site of the Women’s Cultural Center, which was shut down on order of the Judiciary and the Ministry of Culture and Islamic Guidance. Two other women’s rights defenders, Ronak Safarzadeh and Hana Abdi, remain in prison in Kurdistan province. Both were arrested subsequent to collection of signatures in support of the Campaign’s petition. Ronak and Hana have had no access to their lawyers or family since their arrests.

The following is the text of the speech provided by Noble Peace Prize Laureate, Ms. Shirin Ebadi, at the press conference objecting to increased pressures on women’s rights activists:

Our enlightened men have also come to this conclusion that they must stand side by side with their sisters in their efforts to gain equal rights. That is why Women’s rights and democracy are two sides of the same coin. Women are sentenced because they are asking for their basic rights and are accused of action against the security. Iranian courts are not willing and do not have the courage to admit that these women are just saying that they are human beings and they have rights. They label them [as political] and charge them acting against the state or endangering national security.

A clear example of this approach is [the treatment of] my client, someone who I consider to be like my own daughter and whom I am very proud of. She is more courageous than I am. She went to the street to demand equal rights for women, rights equal to that of men. She is someone who does not believe in polygamy and does not want to share her husband with another woman. Delaram Ali has been sentenced to two years and 6 months in prison. She was just informed of this sentence and has been asked to report immediately prison. She volunteered to go to prison just as Socrates drank the hemlock poison. That’s OK. The imprisonments will come to an end. But I am directing these words [and criticisms] at the courts which do not have the courage to admit that these women are going to prison because they do not accept [discriminatory laws such as] polygamy and do not want to share their husbands with others.

I am addressing those who have harassed an educated female doctor by sending her to prison, where she faced severe mistreatment, just because she was talking to a male colleague and face outrageous behavior. She had talked to her parents in Hamedan just half and hour before she ended up dead, only a half hour later her corps which was bruised was turned over to her parents. You tell me how could she commit suicide within half an hour? How many more Zahra Kazemis [must we produce]? In half an hour? Worst of all the judiciary ignores the case all together. Why don’t they have the guts to say that all we want is equality in marriage? How long must this cover-up go on? How long do we have to talk and explain that these laws do not favor women or their rights? Where have they taken us to and who will listen to us? We go to the streets to celebrate women’s day. Did you see what they did to us? This same Delaram was attacked [during one of these peaceful protests] and had her arm broken. We took Dr’s evidence, pictures, we produced witnesses, I launched a complaint with the public court against the chief of police. Do you know what happened? Three times the investigator asked the chief of police chief to appear in person and provide an explanation. His only response was that public gatherings were illegal. Let us assume that his explanation is correct. Still this explanation does not justify [violence] and the breaking of arms. Alas, reason does not work. Eventually the court investigator bravely requested an arrest warrant for the officer who broke Delaram’s arm. But instead [of acting on the order of the investigator, officials] are sending Delaram to prison!

The One Million Signatures Campaign was launched. This Campaign included certain demands and for each of these demands we provided evidence and justifications. But from the start the members of the Campaign were targeted and sentenced to prison on the charge of endangering national security. When they do not have the courage to declare that they are against equal rights for women, they label us with endangering national security.

Ronak, another campaign activist has been in jail for the last month in Sanandaj. They claim she was working with certain [political] organizations. This is lie. They have searched her house and have found nothing. They have taken this 21 year old girl to an undisclosed location. They constantly threaten her family not to say a word otherwise their situation [and Ronak’s situation] will get worse. They have informed Zahra’s [the doctor that was killed mysteriously in prison] family if they select Shirin Ebadi as their attorney things will get even worse. What does this mean? Do they want to kill her twice? They threaten her family. While proclaiming that girls should continue with their education, they seem to not want them to benefit from intelligence. Why do you treat women like this?

I pronounce from this tribune to the people of the world, our women are sent to jail just because they are supporting women’s rights, just because they are against polygamy. We want equality and justice. Do not label us with endangering national security. We will tell the whole world about our plight.

Source: Change for Equality

The Demand for Equality Cannot Be Silenced

By: Noushin Keshavarznia

Monday 19 November 2007

Translation: Roja Bandari

Despite hearing the good news about the temporary suspension of Delaram Ali’s sentence and an order to reconsider her case, we can’t deny that these are difficult times. At any moment, we are expecting to hear news of another illegal arrest; another illegal confrontation with the peaceful movement that is seeking equality of women and men in our country.The events of these past few months flash before my eyes like scenes from a film: they raid a workshop on women’s rights in Khorramabad and accuse the most upright and decent people of this land of corruption and debauchery; they arrest them in a degrading and offensive manner. (1) They pry into people’s personal lives, monitor their phone conversations, arrest them while making vague allegations of indecency and interrogate them about their campaigning for equal rights. They make menacing telephone calls in order to call campaign members in for questioning (2). They deprive a mother of her right to visit her innocent child (Ronak Saffarzadeh) who is in custody and instead they call her names and assault her. (3)

I think about these incidents and tens of other similar events since the beginning of the campaign and I conclude without a doubt that we should expect to hear still more painful news. The excessive pressures, confrontations, arrests and heavy sentences are elements of a storyline that has been composed with an animosity toward the rights of the freedom-seeking women of this land. We are reaching the part in this story where Delaram Ali’s heavy and unjust sentence is carried out, and this is not the end of the matter. Although we can never become inured to hearing bad news, we are no longer taken by surprise. Experience has proved that troubles come not in single spies but in battalions and the architects of these confrontations are likewise on the roll.

What is really the aim hidden behind this apparently bizarre plan? How can they stop the activists of this joyful and thrilling movement? I believe that these pressures and seemingly diverse actions all have one objective: to spread the seeds of intimidation among the activists and especially the younger members of the campaign. Older generations probably long ago made up their minds to step out on the difficult but sweet path to the equality of women and men. So those in power seek to harass and threaten the younger and less known activists with a variety of different and apparently spontaneous attacks, paralyze them with suspended sentences and chastise them with lashings or prison sentences. Maybe this is the old strategy of intimidation and death, just as the popular Persian proverb says, “fear is the brother of death”. When fear triumphs over human beings, the course of life grinds to a halt. Terrorizing activists through incarceration, suspension and expulsion from universities, and using their families to put pressure on them are all instruments that have been conceived in order to bring about the death of the movement. But I believe that there is something that the architects of this strategy of fear overlooked in their analysis; that the outcome of this strategy of fear is not always destruction and death but sometimes the outcome is passion, joy, and life. I am astonished that just as in decades past, they still resort to intimidation at a time when information is shared so easily and quickly that nothing can be concealed from the keen eyes of international observers and defenders of equality. Supporters of equal rights all around the world learn about the conditions faced by each other thanks to extensive sharing of news and information. Instead of analyzing the situation and taking note of the civic demands of women and men, the architects of the equation of fear make unwise decisions.

One of the characteristics of the One Million Signatures Campaign is that the campaign does not rely on one or two well-known and prominent figures. In this campaign, every member’s activity is considered valuable and is supported by other members. In this campaign there are no hierarchies or ranks where some members are on top and some below. Each member gets the same protection and support no matter how young and unknown they are, no matter where they are from, even if they have been with the campaign for only one day. There is no bias and favoritism in publicizing their case and in attracting the support of public opinion to ensure their safety. Besides, our dreams and hopes—that transcend generations and status—cannot be confined in a prison made of rocks and metal! No chain and shackles have been invented that can lock up and suppress such widely shared dreams and desires! Despite severe surveillance and constant prying into people’s private lives, the existence of these women and girls who strive for equality fuels the enthusiasm of all, stirs up their passions and desire for life and their love of human equality! Imprisoning young women like Delaram, Ronak, and Hana not only does not silence the voices that demand gender equality, but the passion for life and the demand for equality will be spread even in the chill air of our prisons.

Illegal confrontations with the law!

There is another lesson to be learned from the confrontation imposed on the activists of the women’s movement and the campaign as a result of the peaceful gathering of Khordad 22nd. The suppression of a peaceful and legal gathering such as this one aims at undermining the article in the constitution that explicitly allows these peaceful gatherings without requirement of a permit. With these reactions, they make a mockery of this article just like many other articles of our law and they tell us that the pages of the constitution are nothing more than worthless pieces of paper! One must ask how they can so easily make a mockery of a law passed not long ago by the elected legislature of this nation; a document for which many innocent people sacrificed their lives. Which one endangers our national security: undermining such a valuable document, or a demand for gender equality?

It has been a while since the bludgeon of sexism was raised aloft, yet no-one has stirred. It has been a while since it started coming down on the heads of equality and freedom-seeking women and men and still nothing has changed in our movement. This simple equation can only be solved with love. The result of sticks and clubs is not always intimidation and isolation; sometimes it is twice the strength and twice the love for continuing on the path we set out on. Facing oppression and injustice will strengthen us just like seeing the same oppression and injustices in the so-called comfortable bosoms of families motivated us to take this path. I know that facing suspension, imprisonment, degradation, insults, and threats is difficult, that being far from your loved ones is difficult; but it is not more difficult than facing the legal discrimination that is present every day and every moment of our lives, the discrimination that is being multiplied and facilitated through a catalyst called the new “Family Protection Legislation” proposed by our "woman-loving" government. Like a good friend and fellow-campaigner remarked, “this is not worse than what happens to our women in their homes.”
P.S.

(1) On September 14th, the police raided a women’s rights workshop in a private residence in Khorramabad (the capitol of Lorestan province), strip-searched the participants and arrested them. The police had told the public that this was a lewd and indecent gathering and the women were loose and corrupt. Spectators insulted the women as they were taken to the police cars.

(2) According to Iranian law, it is illegal to call individuals in for questioning without a written notice, yet women’s rights activists are summoned by phone and forced to go to strange locations for interrogation.

(3) Ronak Saffarzadeh, a 21 year old campaign member in Kurdestan province, was taken to custody on October 9th and kept in an unknown location. Her mother was assaulted by the court security when she went to the court to inquire about her daughter’s situation and whereabouts.

Source: Change for Equality